ملکالشعرای بهار | منظومهها | کارنامه زندان | داستان کاردار
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
کارداری براند گرم بهدشت شامگاهان به قریهای بگذشت لقمهایخورد و جرعهایپیوست دیده بر هم نهاد خسته و مست تاکهاز باغ خاست بانگ خروس خواجهبرجست خشمناکو عبوس گفت کاین مرغ بلهوس شومست یاوه گوی و فراخ حلقومست داد فرمان به مهتر و پاکار کز خروسان برآورند دمار هرچه آنجا خروس بدکشتند خاک با خونشان بیاغشتند نیمشب خواجه چونبهبستر خفت با ندیمی از آن خویش بگفت چونبخواند خروس صبحای یار خیز و ما را ز خواب کن بیدار گفتشای خواجه اندربن ماوی صبح خوانی دگر نماند بجا سر بریدی خروسکان را باز مرغ سرکنده کی کند آواز