ممکل
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ممکل . [ م ُ م َک ْ ک َ ](ع ص ) چاهی که در آن آب باشد. (از اقرب الموارد).
ممکل . [ م ِ ک َ ] (ع ص ) آبگیر کم آب . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). آبگیر و غدیر کم آب . (ناظم الاطباء). ◄ چاهی که در آن آب باشد. (ازمنتهی الارب ) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).