منابذت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
منابذت . [ م ُ ب َ / ب ِ ذَ ] (از ع، اِمص ) مخالفت و جدایی کردن از کینه و دشمنی . منابذة : بحمداﷲ تعالی کفر و بدعت و شرک ... و معاندت و منابذت ... همیشه نگونسار و مضمحل ... بوده است . (کتاب النقض ص ٤٦٩). رجوع به منابذة شود.