مناتین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مناتین . [ م َ ] (ع ص، اِ) ج ِ مِنتین، به معنی ناخوشبوی . (آنندراج ). ج ِ منتین . گویند: قوم مناتین . (منتهی الارب ). ج ِ منتین . گویند: رجال و آباط مناتین . (از اقرب الموارد).
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مناتین . [ م َ ] (ع ص، اِ) ج ِ مِنتین، به معنی ناخوشبوی . (آنندراج ). ج ِ منتین . گویند: قوم مناتین . (منتهی الارب ). ج ِ منتین . گویند: رجال و آباط مناتین . (از اقرب الموارد).