مناح
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مناح . [ م َ ] (ع مص ) گریه و ماتم نمودن به آوازبلند بر شوی . نوح . نُواح . نیاح . نیاحة [ ح َ ] . (ازمنتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (از ناظم الاطباء).
مناح . [ م َن ْ نا ] (ع ص ) دهنده . (آنندراج ). عطا کننده و بخشنده . (ناظم الاطباء): فلان مناح میاح نفاح ؛ فلان کثیرالعطایاست . (از اقرب الموارد).