منزه
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(مُ نَ زَّ) [ ع. ] (اِمف.) پاکیزه، مقدس.
(مُ نَ زِّ) [ ع. ] (اِفا.) ۱- پاک کننده. ۲- پاک داننده. ۳- در تصوف: سالکی که ذات حق را به صفت تنزیه شناسد و از حیثیت ظهور در مناظر ندیده و ندانسته باشد.
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(مُ نَ زَّ) [ ع. ] (اِمف.) پاکیزه، مقدس.
(مُ نَ زِّ) [ ع. ] (اِفا.) ۱- پاک کننده. ۲- پاک داننده. ۳- در تصوف: سالکی که ذات حق را به صفت تنزیه شناسد و از حیثیت ظهور در مناظر ندیده و ندانسته باشد.