منوچهری | دیوان اشعار | قصاید و قطعات | شماره ۱۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
الا وقت صبوحست، نه گرمست و نه سردست نه ابرست و نه خورشید، نه بادست و نه گردست بیارای بت کشمیر، شراب کهن پیر بده پر و تهی گیر کهمان ننگ و نبردست از آن باده که زردست و نزارست ولیکن نه از عشق نزارست و نه از محنت زردست به جان اندر قوتست و به مغز اندر مشکست به چشم اندرنورست و به روی اندر، وردست