منوچهری | دیوان اشعار | قصاید و قطعات | شماره ۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
در خمار میدوشینمای نیک حبیب آب انگور دو سالینهم فرموده طبیب آب انگور فرازآور یا خون مویز که مویزای عجبی هست به انگور قریب شود انگور زبیب آنگه کش خشک کنی چون بیاغاری انگور شود، خشک زبیب این زبیبای عجبی مرده انگور بود چون وراتر کنی زنده شود اینت غریب میبباید که کند مستی و بیدار کند چه مویزی و چه انگوری، ای نیک حبیب ما بسازیم یکی مجلس، امروزین روز چون برون آید از مسجد آدینه خطیب بنشینیم همه عاشق و معشوق به هم نه ملامتگر ما را و نه نظاره رقیب میدیرینه گساریم به فرعونی جام از کف سیم بناگوشی با کف خضیب جرعه برخاک همیریزیم از جام شراب جرعه بر خاک همیریزد آزاده ادیب ناجوانمردی بسیار بود، چون نبود خاک را از قدح مرد جوانمرد نصیب