منگل
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(~.) (اِ.) شترگلو، مجرای آب در زیر زمین.
(مُ گُ) [ انگ. ] (اِ.) = منگول: مبتلا به منگلی، نوعی نقص عقلی است که مبتلایان به آن دارای چشمهای بادامی و قیافهای مغولی هستند.
(مَ گُ) (ص.) دزد، راهزن.
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(~.) (اِ.) شترگلو، مجرای آب در زیر زمین.
(مُ گُ) [ انگ. ] (اِ.) = منگول: مبتلا به منگلی، نوعی نقص عقلی است که مبتلایان به آن دارای چشمهای بادامی و قیافهای مغولی هستند.
(مَ گُ) (ص.) دزد، راهزن.