مهانت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مهانت . [ م َ ن َ ] (ع اِمص ) مهانة. خواری و دونی و ذلت و فرومایگی . (ناظم الاطباء). رسوایی و خواری و سبک داشت . هوان . (منتهی الارب ). - مهانت نفس ؛ پستی آن . (یادداشت مؤلف ). ◄ ضعف . سستی . (یادداشت مؤلف ).