مهستی گنجوی | رباعیات | رباعی شماره ۱

دوشینه شبم بود شبیه یلدا آن مونس غمگسار نامد عمدا شب تا به سحر ز دیده در می‌سفتم می‌گفتم رب لاتذرنی فردا