مهلبی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مهلبی . [ م ُ هََ ل ْ ل َ ] (اِخ ) لقب عبداﷲبن یزیدبن حاتم . رجوع به عبداﷲ در ردیف خود شود.
مهلبی . [ م ُ هََ ل ْ ل َ ] (اِخ ) لقب علی بن ابان و علی بن احمد و علی بن معاویه . رجوع به علی مهلبی در ردیف خود شود.
مهلبی . [ م ُ هََ ل ْ ل َ ] (اِخ ) لقب فضل بن روح، عامل هارون الرشید. رجوع به فضل در ردیف خود شود.