مواظبه

مواظبة. [ م ُ ظَ ب َ ] (ع مص ) پیوسته بودن بر کاری . (منتهی الارب )(ناظم الاطباء) (آنندراج ). مواکظة. (تاج المصادر). مداومت کردن بر کاری . دایم بر یک کار بودن و همیشه کردن کاری و مداومت نمودن بر کاری . (غیاث ). بر کاری بایستادن . (تاج المصادر بیهقی ). ◄ تیمار داشتن . (منتهی الارب ) (آنندراج ). تعهد کردن . ◄ لازم گرفتن . (منتهی الارب ). و رجوع به مواظبت شود.

مواظبه . [ م ُ ظَ ب َ / ظِ ب ِ ] (از ع، اِمص ) نوبه ای که هر روز آید. (ناظم الاطباء). - حمای مواظبة ؛ حمای نائبه ٔ هر روز. (یادداشت مؤلف ).