موت

(مَ) [ ع. ] (اِ.) مرگ.<br>

(مَ) [ ع. ] (اِ.) مرگ.

موت . [ م َ وَ ] (ع مص ) خالی ماندن زمین از عمارت و سکنه . ماتت الارض موتاً و مواتاً؛ خالی ماند زمین از عمارت و سکنه . (ناظم الاطباء).

موت . (اِ) مخفف آموت، آشیان . آله موت، آشیان عقاب . (یادداشت مؤلف ) .

موت . (هندی، اِ) به هندی ماش هندی است . (تحفه ٔ حکیم مؤمن ).

مرگ، مردن، درگذشتن، درخاک غنودن، جان سپردن

مِّن بَعْدِ مَوْتِکُمْ بعضى از مفسران «موت» را در اینجا به معناى بى هوشى گرفته اند، و مى گویند: بنى اسرائیل از مشاهده آن صاعقه عظیم همگى بى هوش شدند سپس به فرمان خدا به هوش آمدند، بعضى دیگر در توجیه گرى پا را از این فراتر نهاده و «موت» را به معناى جهل، و «بعث» را به معناى «تعلیم» دانسته اند! ولى دقت در تعبیرات این آیه و آیات مشابه آن در سوره «اعراف» به خوبى نشان مى دهد که این گونه توجیهات زیبنده یک مفسر حقیقت طلب نیست.(8)