مودع
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مودع . [ م َ دَ ] (ع اِمص ) تن آسایی و فراخی زندگانی و عیش . (ناظم الاطباء).
مودع . [ دَ ] (ع ص ) اسب آساینده و آسایش جوی . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). ◄ پدرود کرده شده . (آنندراج ) (غیاث ). مودعه .
مودع . [ دِ ] (ع ص ) پدرودکننده . (آنندراج ). پدرودکننده یعنی رخصت کننده . (غیاث ).