موقومة

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

موقومة. [ م َ م َ] (ع ص ) ارض موقومة؛ زمینی که گیاه آن خورده شده و پاسپرده شده باشد. (از منتهی الارب ) (ناظم الاطباء).