مولون
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مولون . [ ] (اِخ ) دوازدهمین از خانان مغولستان از نسل چنگیز (از سال ٨٥٧ تا ٨٦٧ هَ .ق ). (ترجمه ٔ طبقات سلاطین اسلام لین پول ص ١٩١) (یادداشت مؤلف ).
مولون . [ م ُ لُن ْ ] (اِخ ) نام سردار آنتیوکوس (برادر سلوکوس ) که از طرف وی ساتراپ ماد شد، اما مولون یاغی شد و ولایت بابل را که همجوار ساتراپی او بود تسخیر کرد و سرداران آنتیوکوس مکرر از مولون شکست خوردند. و سرانجام پادشاه شخصاً به جنگ او شتافت و مولون که خبر رسیدن شاه را شنید چون از مردم بابل و خوزستان که تازه به اطاعت او درآمده بودند اعتماد نداشت پلی بر روی دجله بست تا نیروی خود را از آب گذرانیده به آپولونی برسد. (از کرد ص ١٥٩) (از ایران باستان ج ٣ ص ٢٠٨٠).