مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۲۰۹۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
یک قوصره پر دارم ز سخن جان میشنود تو گوش مکن دربند خودی زین سیر شدی گیری سر خودای بیسر و بن چون مستمعان جمله بروند گویم غم نو با یار کهن کی سیر شود ماهی زتری یا تشنه حق از علم لدن گر سیر شدند این مستمعان جان میشنود از قرط اذن