واژه جو

مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۲۴۷

/vâže/

گنجور؛ اشعار فارسی

بانگ تسبیح بشنو از بالا پس تو هم سبح اسمه الاعلی گل و سنبل چرد دلت چون یافت مرغزاری که اخرج المرعی یعلم الجهر نقش این آهوست ناف مشکین او و مایخفی نفس آهوان او چو رسید روح را سوی مرغزار هدی تشنه را کی بود فراموشی چون سنقرئک فلا تنسی

معنی مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۲۴۷ | واژه جو