مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۲۶۸۵

دگرباره شه ساقی رسیدی مرا در حلقه مستان کشیدی دگرباره شکستی تو بها را به جامی پرده‌ها را بردریدی دگربارای خیال فتنه انگیز چو می‌بر مغز مستان بردویدی بیاای آهو از نافت پدید است که از نسرین و نیلوفر چریدی همه صحرا گل است و ارغوان است بدان یک دم که در صحرا دمیدی مکن‌ای آسمان ناموس کم کن که از سودای ماه من خمیدی بگوای جان وگر نی من بگویم که از شرم جمالش ناپدیدی بگویم‌ای بهشت این دم به گوشت که بی‌او بسته‌ای و بی‌کلیدی چو خاتونان مصری‌ای شفق تو چو دیدی یوسفم را کف بریدی بدیدم دوش کبریتی به دستت یقین کردم که دیکی می‌پزیدی تو هم‌ای دل در آن مطبخ که او بود پس دیوار چیزی می‌شنیدی نه عیدی که دو بار آید به سالی به رغم عید هر روزی تو عیدی خداوندا به قدرت بی‌نظیری که حسنی لانظیری برتنیدی چنین نوری دهی اشکمبه‌ای را چنینی را گزافه کی گزیدی بگوای گل که این لطف از کی داری نه خار خشک بودی می‌خلیدی تو هم‌ای چشم جنس خاک بودی بگفتی من چه بینم هم بدیدی تو هم‌ای پای برجا مانده بودی دوانیدت دواننده دویدی دم عیسی و علمش را عدوی عجب‌ای خر بدین دعوت رسیدی چو مال این علم ماند مرد ریگت نه تو مانی نه علمی که گزیدی جهان پیر را گفتم جوان شو ببین بخت جوان تا کی قدیدی بیا امید بین که نیک نبود در این امید بی‌حد ناامیدی بدو پیوندم از گفتن ببرم نبرم زان شهی که تو بریدی