مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۲۷۰

افدی قمرا لاح علینا و تلالا ما احسنه رب تبارک و تعالی قد حل بروحی فتضاعفت حیاه و الیوم نای عنی عزا و جلالا ادعوه سرارا و انادیه جهارا ان ابدلنی الصبوه طیفا و خیالا لو قطعنی دهری لا زلت انادی کی تخترق الجب و یروین وصالا لا مل من العشق و لو مر قرون حاشاه ملالا بی‌حاشای ملالا العاشق حوت و هوی العشق کنجر هل مل اذا ما سکن الحوت زلالا