مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۲۷۵۶

ای وصل تو اصل شادمانی کان صورت‌هاست وین معانی یک لحظه مبر ز بنده که نیست بی‌آب سفینه را روانی من مصحف باطلم ولیکن تصحیح شوم چو تو بخوانی یک یوسف بی‌کس است و صد گرگ اما برهد چو تو شبانی هر بار بپرسیم که چونی با اشکم و روی زعفرانی این هر دو نشان برای عام است پیشت چه نشان چه بی‌نشانی ناگفته حدیث بشنوی تو ننوشته قباله را بخوانی بی‌خواب تو واقعه نمایی بی‌آب سفینه‌ها برانی خاموش ثنا و لابه کم کن کز غیب رسید لن ترانی