مَجِید

ذُو الْعَرْشِ الْمَجِیدُ «مَجِید» از مادّه «مجد» به معناى گستردگى کرم و شرافت و جلال است; و این از صفاتى است که مخصوص خداوند مى باشد، و در مورد دیگران کمتر به کار مى رود. باید توجّه داشت که «مجید» در آیه فوق، طبق قرائت مشهور، مرفوع است، و از اوصاف خدا است، نه مجرور و از اوصاف عرش.(19)