مَقْرَبَة

یَتیماً ذا مَقْرَبَة «مَقْرَبَة» به معناى قرابت و خویشاوندى است، و تأکید روى یتیمان خویشاوند نیز به خاطر ملاحظه اولویت ها است، و گرنه همه یتیمان را باید اطعام و نوازش نمود، این نشان مى دهد: خویشاوندان در مورد یتیمان فامیل خود مسئولیت سنگین ترى دارند. از این گذشته، سوء استفاده هایى که مخصوصاً در آن عصر در این زمینه نسبت به اموال یتیمان خویشاوند مى شده، ایجاب مى کرده است که هشدار خاصى در مورد این گردنه صعب العبور داده شود. «ابوالفتوح رازى» معتقد است: «مَقْرَبَه» از مادّه «قرابت» نیست، بلکه از مادّه «قُرَب» است و اشاره به یتیمانى است که از شدت گرسنگى گویى پهلوهایشان به هم چسبیده است، ولى این تفسیر بسیار بعید به نظر مى رسد.(27)