مکریت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مکریت . [ م َ ] (اِخ ) یکی از قبایل مغول که از امرای معروف آن توق تغان و کوچلک خان بن رونک می باشند : توق تغان که او نیز امیر مکریت بود و بیشتر از آوازه ٔ صولت چنگیزخان گریخته بودند. (جهانگشای جوینی چ قزوینی ج ١ ص ٤٧).