مکفن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مکفن . [ م ُ ک َف ْ ف َ ] (ع ص ) کفن پوشیده و کفن کرده . (ناظم الاطباء). و رجوع به تکفین شود.
مکفن . [ م ُ ف َ ] (ع ص ) رجل مکفن ؛ مرد که او را نمک و شیر و نانخورش نباشد. ج، مکفنون . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء): قوم مکفنون ؛ قومی که آنان را نمک و شیر و نانخورش نباشد و عبارت لسان چنین است : قومی که پیش آنان نمک نباشد. (از اقرب الموارد).