میتسکیه ویچ

میتسکیه ویچ . [ کی ِ ] (اِخ ) آدم میتسکیه ویچ (١٧٩٨ - ١٨٥٥ م .). بزرگترین شاعر رومانتیک لهستان . در لتونی متولد شد و در ١٨٢٣ به علت فعالیت در مجامع پنهانی وطن پرستان دستگیر و به روسیه تبعید شد، اما در ١٨٢٩ از آنجا گریخت و به فرانسه رفت . در فرانسه به تدریس ادبیات پرداخت . سپس به استانبول رفت و به تشکیل یک لژیون لهستان برای جنگ با روسیه پرداخت، اما اجل مهلتش نداد و در آنجا درگذشت . آثار معتبر وی عبارت است از منظومه های پهلوانی پان تادئوش (١٨٣٤) کنراد والن رود (١٨٢٥-١٨٢٨) و شعر معروف شامگاه نیاکان (١٨٢٣) که از شاهکارهای اوست .