میسون
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
میسون . [ م َ ] (اِخ ) نام دختر بجدل، مادر یزیدبن معاویةبن ابی سفیان . (از ناظم الاطباء) (از یادداشت مؤلف ) (از منتهی الارب ). بنت بجدل الکلبی، زوجه ٔ معاویه و مادر یزید. (از حبیب السیر چ سنگی ج ٢ ص ٢٤١) (از العقدالفرید ج ٥ص ١٢٣ و ١٣٧ و ١٤٠ و ١٥٤) (از تاریخ الخلفاء ص ١٣٧).
میسون . [ م َ ] (ع ص ) کودک خوش قامت نیکوروی . (منتهی الارب، ماده ٔ م ی س ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء).