میشته

میشته . [ ت َ / ت ِ ] (اِ) معلم جهودان . (ناظم الاطباء) (صحاح الفرس ) (لغت فرس اسدی ) (از فرهنگ اوبهی ) (از برهان ) (از آنندراج ) (از انجمن آرا) : چونین بتی که صفت کردم سرمست پیش میشته بنشسته . عماره ٔ مروزی (از لغت فرس اسدی ). این کلمه در لغتنامه ٔ اسدی (چ اقبال ص ٤٢١) میشنه آمده است . رجوع به میشته و مشنا شود.