میشمة

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

میشمة. [ ش َ م َ ] (ع ص ) زنی که در سرین خود نگار کرده باشد تا نیکو نماید. (منتهی الارب، ماده ٔ وش م ) (ناظم الاطباء).