میفختج

میفختج . [ م َ ف ُ ت َ ] (معرب، اِ مرکب ) معرب می پخته . (دهار) (یادداشت مؤلف ). می پخته . می پختج . اغلیقی . مثلث . سیکی . منصف . طلاء. (یادداشت مؤلف ). به پارسی پخته جوش خوانند و آن آب انگور جوشیده است که سه یکی بماند. (اختیارات بدیعی ). معرب از می پخته فارسی است و به عربی عقیدالعنب نامند و آن آب انگور است که در طبخ زیاده از دو ثلث بسوزد و غلیط گردد و آن مایل به ترشی می باشد و در گیلانات دوشاب ترش گویند و چون با خاک دوشاب بجوشانند شیرین می گردد و آن را دوشاب گویند. گرم و خشک است . (از تحفه ٔ حکیم مؤمن ) : دیگر روز آن را بپزند تا به نیمه باز آید و به دست بمالند و یک من شکر و یک من میفختج برفکنند و به قوام آرند. (ذخیره ٔ خوارزمشاهی ). ورجوع به میپخته و بحر الجواهر و دزی ج ٢ ص ٦٣٠ شود. - میفختج مدبر ؛ می پخته ای است که با شکر و عسل بار دیگرجوشانیده باشند. (تحفه ٔ حکیم مؤمن ). - میفختج مفرح ؛ می پخته ای است که در مُدَبِّر آن هیل و جوز بویا و قرنفل و امثال آن اضافه کرده باشند. (از تحفه ٔ حکیم مؤمن ).