ناامن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ناامن . [ اَ ] (ص مرکب ) ناایمن . جائی که امنیت و ایمنی در آن نیست . (فرهنگ نظام ). محیط آشفته و ناآرام . در تداول عوام بجای ناایمن استعمال میشود. مقابل ایمن و امن . راه ناامن، راهی که در آن امنیت نیست و خطر هست : رود آرام ز عمری که به هجران گذرد کاروان از ره ناامن شتابان گذرد. ابوطالب کلیم (از آنندراج ).