نابخرد

نابخرد. [ ب ِ رَ ] (ص مرکب ) نادان . بی عقل .(آنندراج ) (ناظم الاطباء). بی خرد. جاهل : بگردان [ خدایا ] ز جانش نهیب بدان بپرداز گیتی ز نابخردان . فردوسی . که گیتی بشوئی ز رنج بدان ز گفتار و کردار نابخردان . فردوسی . سدیگر که گیتی ز نابخردان بپالود و بستد ز دست بدان . فردوسی . زشت و نافرهخته و نابخردی آدمی روئی و در باطن ددی . طیان . همه گفته هایت بجای خود است به عالم مباد آنکه نابخرد است . اسدی . مجوئید همسایگی با بدان مدارید افسوس نابخردان . اسدی . نیوشنده یک تن که بخرد بود ز نابخردان بهتر از صد بود. نظامی . خرد نیک همسایه شد، آن بد است که همسایه ٔ کوی نابخرد است . نظامی . خور و خواب تنها طریق دد است برین بودن آئین نابخرد است . سعدی .