نابسوده

نابسوده . [ ب ِ / ب َ دَ / دِ ] (ن مف مرکب ) ناسفته . سوراخ نشده . نابسود : سخن گفت ناگفته چون گوهر است کجا نابسوده به بند اندر است . فردوسی . ور گهر تاج نابسوده شد از بحر بحر گهرزای تاجدار بماناد. خاقانی . ◄ نو. غیرمستعمل . مقابل کهنه : بیامد ابر تخت شاهی نشست یکی جامه ٔ نابسوده به دست . فردوسی . ◄ نتراشیده . نسائیده . که تراش نخورده باشد : چشمم به وی افتاد و برنهادم دل بر گهری سرخ نابسوده . خسروانی . برو بافته شفشه ٔ سیم و زر بشفشه درون نابسوده گهر. فردوسی . دگر که نام نکو یافته ست و نام نکو نکوتر از گهر نابسوده صد خروار. فرخی . بودند دو لعل نابسوده در درج وفا بمهر بوده . نظامی . ◄ لمس نشده . دست نخورده . بکر : یکی سرو بد نابسوده سرش چو با شاخ شدرستم آمد برش . فردوسی . تو گنجی سر بمهری نابسوده بد و نیک جهان ناآزموده . نظامی .