نارالحلف
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نارالحلف . [ رُل ْ ح ِ ] (ع اِ مرکب ) اعراب جاهلی چون میخواستند با یکدیگر پیمانی استوار سازند و بیعت کنند، آتشی برمی افروختند و در برابر آتش به وفای به عهد و رعایت پیمان سوگند می خوردند و آن را نارالحلف می گفتند. رجوع به صبح الاعشی ج ١ ص ٤٠٩ و بلوغ الارب ج ٢ ص ١٦٣ شود.