نازیبا
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نازیبا. (ص مرکب ) زشت . بدشکل . (ناظم الاطباء). قبیح . بدگل : روی ترکان هست نازیبا و گست زرد و پرچین چون ترنج آبخست . علی فرقدی . گرمی و سردی ترا هر دو مثالست از ستم زآن همی هریک جهان را زشت و نازیبا کند. ناصرخسرو. زشت باشد دبیقی و دیبا که بود بر عروس نازیبا. سعدی . ◄ بی زینت . بی آرایش . (ناظم الاطباء). ناآراسته . نامزین : ثنای او به دل ما فرونیاید ازآنک عروس سخت شگرفست و حجله نازیبا. خاقانی . ◄ نالایق . ◄ قبیح . زشت . بد. نامستحسن . ناخوب . ◄ ناپسند. ناشایسته . (ناظم الاطباء). نامناسب . نابجا : سوءالکی است در این حالتم بغایت لطف گمان بنده چنانست کان نه نازیباست . انوری . ◄ ناسپاس . بی وفا. (ناظم الاطباء).