ناظم هروی

ناظم هروی . [ ظِ م ِ هََ رَ] (اِخ ) فرخ حسین (ملا...)، متخلص به ناظم . از شاعران قرن یازدهم هرات است، وی سفری به بنگاله کرده، و در همانجا رحل اقامت افکنده و به روایت مؤلف تذکره ٔ مرآةالخیال به سال ١٠٦٨ هَ . ق . درگذشته است . او را با نصرآبادی نیز مکاتبات شاعرانه بوده . لطفعلی بیگ آذر او را مداح سلسله ٔ شاملو [ در هرات ] دانسته و مثنوی یوسف و زلیخائی به وی نسبت داده است . او راست : از غلطبخشی ابنای زمان نیست عجب کز گهر آب ستانند و به دریا بخشند. دست از کرم به عذر تنک مایگی مشوی برگی در آب کشتی صد مور می شود. از لطافت بس که روحانی سرشت افتاده است گیرمش گر در بغل پندارم آغوشم تهیست . نامی از خویش درجهان بگذار زندگانی برای مردن نیست . رجوع به آتشکده ٔ آذر ص ١٥٥ و نتایج الافکار ص ٧٢٢ و سرو آزاد ص ١٠٥و تذکره ٔ حسینی ص ٣٥٦ و شمع انجمن ص ٤٥٩ و ریحانةالادب ج ٤ ص ١٦٠ و روز روشن ص ٦٧٧ و مرآةالخیال ص ١٢٧ شود.