نافله

(ف ل) [ ع. نافلة ] (اِ.)<BR>۱- بخشش، عطیه.<BR>۲- عبادتی که واجب نباشد. ج. نوافل.<br>

(ف ل) [ ع. نافله ] (اِ.) ۱- بخشش، عطیه. ۲- عبادتی که واجب نباشد. ج. نوافل.

نافلة. [ ف ِ ل َ ] (ع اِ) غنیمت . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (معجم متن اللغة) (المنجد) (اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). ◄ فرزند فرزند. (ترجمان علامه جرجانی ). نواسه . (مهذب الاسماء). نبیره . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). ولدالولد. (معجم متن اللغة) (از اقرب الموارد) (المنجد). نوه . نواسه . فرزندزاده . بچه زاده . قال اﷲ تعالی : و وهبنا له اسحق و یعقوب نافلة. (قرآن ٧٢/٢١). ◄ دهش . (منتهی الارب ). عطیه . (المنجد) (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد). هر عطیه ای که تبرع جوید بدان بخشنده اش از صدقه یا کار خیر. (از معجم متن اللغة). عطیه و بخشش غیرواجب . (غیاث اللغات ). ج، نوافل : هو کثیرالنوافل ؛ کثیرالعطایا و الفواضل . (المنجد). ◄ عبادتی که واجب نبوده است . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). انجام دادن آنچه که عمل بدان بر تو فرض و واجب نباشد. (از المنجد). آنچه که زائد بر فریضه باشد. (از اقرب الموارد). عبادتی که بر بنده واجب نباشد. (غیاث اللغات ) (از معجم متن اللغة). طاعت که نه فریضه بود. (السامی ). طاعتی که فریضه نباشد.(ترجمان علامه جرجانی ). ما تفعلوا مما لایجب . (اقرب الموارد). تطوع . طاعتی که نه فریضه بود و نه سنت . طاعت زیاده . طاعت افزونی . (یادداشت مؤلف ). ج، نوافل . - نماز نافله ؛ نماز سنت که واجب نباشد. نمازهای مستحبی زیاد است و آنها را نافله گویند، در میان نمازهای نافله به نافله های شبانه روز بیشتر سفارش شده و آنها در غیر روز جمعه سی وچهار رکعتند. هشت رکعت آن نافله ٔ ظهر، هشت رکعت نافله ٔ عصر، چهار رکعت نافله ٔ مغرب، دو رکعت نافله ٔ عشا، یازده رکعت نافله شب و دو رکعت نافله ٔ صبح و چون دو رکعت نافله ٔ عشاء بنابر احتیاط باید نشسته خوانده شود یک رکعت حساب می شود و در روزهای جمعه بر شانزده رکعت نافله ٔ ظهر وعصر چهار رکعت اضافه می شود. از یازده رکعت نافله ٔ شب هشت رکعت آن باید به نیت نافله ٔ شب و دو رکعت آن به نیت نماز شفع و یک رکعت آن به نیت نماز وتر خوانده شود. نمازهای نافله را می شود نشسته خواند و نافله ٔ ظهر و عصر و عشاء را در سفر نباید خواند. (ذخیرةالعباد آیت اﷲ فیض چ قم ص ٨٩) : خدایگان جهان مر نماز نافله را به جای ماند و ببست از پی فریضه ازار. ابوحنیفه ٔ اسکافی (از تاریخ بیهقی ص ٢٨٠). ای طاعت تو فرض و دگر نافله ها وز بخشش تو قافله در قافله ها. مسعودسعد. در سیزده ساعت شب صد نافله کردستی با چارده مه فرضی بگذار به صبح اندر. خاقانی . هر ساعت به طاعت مشغول شدی و نافله ای و تطوعی برآوردی . (سندبادنامه ص ١٩١). - امثال : فریضه چون آمد نافله برمی خیزد .