نال نال
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نال نال . (نف مرکب ) نالنده . با آه و زاری . نالان نالان : مهتر و کهتر همه با او به خشم عالم و جاهل همه ز او نال نال . ناصرخسرو. از دهر جفاپیشه زی که نالم گویم ز که کرده ست نال نالم . ناصرخسرو. گر باغ تازه روی جوان گشته خندخند چون ابر نال نال چنین بابکا شده ست . ناصرخسرو.