نامردمی

نامردمی . [ م َ دُ ] (حامص مرکب )فرومایگی . پستی . نامردی . دنائت . ناکسی . نااهلی . بی مروتی . دون و پست فطرت و بدسرشت بودن . آئین مردی و مردمی نداشتن و ندانستن . عمل و صفت نامردم : ترا فضیلت بر خویشتن توانم دید ولیک فضلت نامردمی و بی خطری است . آغاجی . همه بد سگالید و با کس نساخت به کژّی و نامردمی سر فراخت . فردوسی . نامردمی نورزی، ورزی تو مردمی ناگفتنی نگوئی، گوئی تو گفتنی . منوچهری . شه راه مردمی است سبیل الرشاد تو زآن مردمی تو کز ره نامردمی گمی . سوزنی . ◄ بی رحمی . سنگدلی . (ناظم الاطباء) : مساز عیش که نامردمی است طبع جهان مخور کرفس که پرکژدم است بوم و سرا. خاقانی . بسی گور کز دشتبانان گم است ز نامردمیهای این مردم است . نظامی . جداگانه در روغن هر خمی فکنده ز نامردمی مردمی . نظامی . همه تخم نامردمی کاشتی ببین لاجرم تا چه برداشتی . سعدی . ◄ گستاخی . بی ادبی . درشتی . (ناظم الاطباء) : زآن می ترسم که از ره بدسازی وز غایت نامردمی و طنازی . ؟ (از لباب الالباب ). ◄ بی حمیتی . بی همتی . نامردی : اما بدان که روزه طاعتی است که به سالی یک بار باشد، نامردمی بود تقصیر کردن . (قابوسنامه چ یوسفی ص ١٨).

پست‌فطرتی، پستی، دنائت، فرومایگی، ناکسی بی‌رحمی، ددمنشی، دیوخویی ناتوانی

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی