نامهربان

نامهربان . [ م ِهَْ رْ / م ِ رِ ] (ص مرکب ) بی محبت . جفاکار. (ناظم الاطباء). بی رحم . سنگدل . که مهربان و بامحبت نیست . مقابل مهربان : زلفت به جادوئی ببرد هر کجا دلی است وآنگه به چشم و ابروی نامهربان دهد. ظهیرفاریابی . با او بگو که ای مه نامهربان من بازآ که عاشقان تو مردند از انتظار. حافظ. ترک سر در هجر آن نامهربان خواهیم کرد تاب درد سر نداریم آنچنان خواهیم کرد. مشفقی . مرا گر ترس جان خود نبودی نام آن مه را بت نامهربان و ظالم بی باک میکردم . مشفقی . بگویم راست ؟ پر نامهربانی برنجی شیوه ٔ یاری ندانی . وحشی . بگو کای ماه بی مهر جفاکار بت نامهربان شوخ دلاَّزار. وحشی . چو بیخود آید از جانی فغانی شود نامهربانی مهربانی . وصال . مپندار این چنین نامهربانم که رسم مهربانی را ندانم . وصال .