ناپاک دین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ناپاک دین . (ص مرکب ) کافر. ملحد. بی دین . (ناظم الاطباء). بددین . کج اعتقاد. که بر دین راست و درست نیست . که صاحب دین پاک نیست : تو دانی که ارجاسب ناپاک دین بیامد به کین با سواران چین . فردوسی . بدو گفت ضحاک ناپاک دین چرا بنددم ؟ چیست با منش کین . فردوسی . بفرمود کشتن به شمشیر کین که ناپاک بودند و ناپاک دین . سعدی . ◄ (اِ مرکب ) دین ناپاک . دینی که حنیف نیست . دینی که راست و درست و به حق نیست .