نایافتن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نایافتن . [ ت َ ] (مص منفی ) نیافتن . به دست نیاوردن . تحصیل نکردن : سمع و بصر و ذوق و شم و حس که بدو یافت جوینده ز نایافتن خیر امان را. ناصرخسرو. چنان راغب مشو در جستن کام که از نایافتن رنجی سرانجام . نظامی .