نایب الصدر

نایب الصدر. [ ی ِ بُص ْ ص َ ] (اِخ ) (آقا...) ابراهیم، معروف به نایب الصدر یا نایب الصدارة. از مشاهیر علمای مشهد مقدس رضوی در اواسط قرن دوازدهم هجری است که دارای مقام شیخ الاسلامی و در فقه و کلام و حکمت متبحر و قوی الحافظه بوده است و به سال ١١٤٨ هَ . ق . وفات کرده است . از تألیفات اوست : ١ - تحریم صلوة الجمعة فی زمان الغیبه . ٢ - الفوائد الکلامیة، در مسائل کلام و حکمت . ٣ - الفیروزجة الطوسیة فی شرح الدرة الغرویة که دره ٔ بحرالعلوم است . (از ریحانة الادب ج ٤ ص ١٦٢).

نایب الصدر. [ ی ِ بُص ْ ص َ ] (اِخ ) (حاجی ...) زین العابدین رحمت علی شاه، معروف به حاجی میرزا کوچک نایب الصدر. رجوع به رحمت علی شاه شود.

نایب الصدر. [ ی ِ بُص ْ ص َ ] (اِخ ) فرزند محمدرضا مدعو به صدرالدین تبریزی مؤلف فرهنگ عباسی است . وی به سال ١٢٢٥ این کتاب لغت را برای عباس میرزا نایب السلطنه تألیف کرده است . (از دانشمندان آذربایجان ص ٣٧٠). و رجوع به فهرست کتابخانه ٔ مدرسه ٔ عالی سپهسالار ج ٢ ص ٢٢٤ و ٢٢٥ شود.