نایب
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نایب . [ ی ِ ] (ع ص، اِ) نائب . آنکه بر جای کسی ایستد. وکیل . جانشین . قائم مقام . خلیفه . گماشته . (از ناظم الاطباء). کسی که کار دیگری را انجام دهد. ◄ پیشکار. (آنندراج ). رجوع به نائب شود. ◄ در اصطلاح نظامی : - نایب اول ؛ستوان یکم ارتش، درجه ای بین ستوان دوم و سروان . - نایب دوم ؛ ستوان دوم ارتش، درجه ای بین ستوان سوم و ستوان یکم . - نایب سرهنگ ؛ سرهنگ دوم، درجه ای بین سرگرد و سرهنگ تمام .