نایینی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نایینی . (اِخ ) حسین (حاجی میرزا...). از فقهای امامیه و از مراجع تقلید شیعه است . وی گذشته از رساله ٔ عملیه، کتابی نیز در باب لزوم حکومت مشروطه، در آغاز نهضت مشروطیت ایران نشر داد. وی به سال ١٣٥٦ هَ . ق . درگذشت . رجوع به احسن الودیعه ج ٣ ص ٩٦ و ریحانةالادب ج ٤ ص ١٦٢ شود.
نایینی . (اِخ ) محمد (میرزا...) ابن حیدر طباطبائی، ملقب به رفیعالدین و مشهور به رفیعا، یا آقا رفیعا، یا میرزا رفیعا. از علمای امامیه ٔ قرن یازدهم هجری واز شاگردان شیخ بهائی است و کسانی چون مجلسی ثانی وشیخ حر عاملی از مجلس درس او استفاده جسته اند. او را تألیفات فراوانی است از آن جمله : ١- اقسام التشکیک و حقیقته ٢- الشجرة الالهیة ٣- الثمرة فی تلخیص الشجرة ٤- حاشیه ٔ اصول کافی ٥- حاشیه ٔ شرح ارشاد ٦- حاشیه ٔ شرح مختصرالاصول ٧- حاشیه ٔ صحیفه ٔ سجادیه و غیره ... وفات او در حدود هشتادوپنج سالگی در ١٠٨١ یا ١٠٨٢ هَ .ق . در اصفهان اتفاق افتاد و مزارش در مقبره ٔ تخت فولاد اصفهان است . (از ریحانةالادب ج ٤ ص ١٦٣). و نیز رجوع به هدیةالاحباب ص ١٤٢ و مستدرک الوسایل ص ٤٠٩ شود.