نجیبی

نجیبی . [ ن َ ] (اِخ ) ابوالحسن بیهقی آرد: حکیم محمدبن عیسی النجیبی الباشتینی او را نسبت به نجیب الملک مطیبی بود که مشرف ممالک بود و این خواجه شاعری بود حکیم طبع، و هیچکس از شعرای بیهق که من دیده ام لطیف سخن تر و زیرکتر و عالم تر به عروض و اوصاف شعر از وی ندیدم، و مرد نیکومحاورت بود و نیکواخلاق و از اشعار او این قصیده است : با من ای جان جهان تو هر نفس دیگر شوی گاه گردی جان ستان و گاه جانپرور شوی چرخ گردان نیستی من در شگفتم زآنکه چون یک زمان حنظل شوی و یک زمان شکّر شوی وز همه نادرتر است این خود که اندر یک زمان هم کنی خصمی و هم اندر میان داور شوی بتگری در دل کنی و ساحری در جان کنی با خرد خصمی کنی و با هوا یاور شوی . (از تاریخ بیهقی ص ٢٢٩).