ندیم تتوی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ندیم تتوی . [ ن َ م ِ ت َ ت َ ] (اِخ ) از پارسی گویان سند است و مؤلف مقالات الشعرا این بیت را از او آورده : قطره ای کز ابر خود را سوی دریا می کشد چشم آن دارد که یمن سیر گوهر می شود(؟). رجوع به مقالات الشعراء ص ٨١١ شود.