نسیان

مِنْ قَبْلُ فَنَسِیَ «نسیان»، در اینجا مسلماً به معناى فراموشى مطلق نیست; زیرا در فراموشى مطلق، عتاب و ملامتى وجود ندارد، بلکه یا به معناى ترک کردن است همان گونه که در تعبیرات روزمره به کسى که به عهد خودش وفا نکرده مى گوئیم: گویا عهد خود را فراموش کردى، یعنى ترک کردن تو همانند یک فرد فراموش کار است. و یا به معناى فراموشکارى هایى است که به خاطر کم توجهى و به اصطلاح «ترک تحفّظ» پیدا مى شود.(10)