نظم کردن

نظم کردن . [ن َ ک َ دَ ] (مص مرکب ) سرودن . شعر گفتن : نامه نویسد بدیع و نظم کند خوب تیغ زند نیک و پهنه بازد و چوگان . فرخی . صفت خواجه همی نظم کنم من به مدیح نکنم ز آنچه بگفتم به خدا استغفار. ناصرخسرو. ولی نظم کردم به نام فلان مگر بازگویند صاحبدلان . سعدی . ◄ به رشته کشیدن : درّ همی نظم کنم لاجرم بی عدد و مرّ به اشعار خویش . ناصرخسرو.